Alex Kłoś Blog

  Jest zwyczajny. Ma czterdzieści kilka lat. Kurtka, bluza, twarz za którą może być programista. handlowiec, inżynier. Kiedyś pracował przez kilkanaście lat w radiu. Ma dobrze obcięte włosy, wąsy, trzeźwe spojrzenie bystrych oczu. Chce żeby to było incognito, żadnych nazwisk i imion. Mówi szybko. Spotkał się ze mną po to, żeby opowiedzieć to, co zobaczył na podwórku przy swoim bloku na Racławickiej 131, czyli na Rakowcu. Czy mu wierzę? Wiem tylko, że ten facet nie ma żadnego interesu w tym, żeby ściemniać. Stoimy na placyku pomiędzy dwoma sześciopiętrowymi długimi blokami. Podwórko ma szerokość mniej więcej pięćdziesięciu metrów. Przy jednym z bloków z nich rośnie spore drzewo.    Kiedy to było? - 9 stycznia.  Godzina dwudziesta druga. Wyszedłem z psem na spacer. Czy był ktoś jeszcze poza tobą na podwórku? - To było wtedy, gdy były mocne mrozy. Było pusto. To był wieczorny spacer na kółeczko dookoła bloku. Piesek sobie biegał a ja spojrzałem w niebo. Bo było cz...

  Trudno jest opowiadać o kimś takim jak Robert Tyc. W zasadzie się nie da. To jak jakby spróbować złapać wiatr. Każda próba jest chwilowym złudzeniem. Można go tylko poczuć. Jak wspomina go siostra, Agnieszka: żył na własnych zasadach.     Po lewej strony sceny stał czarny fortepian. Jego wieko było uniesione. Obok czekała   perkusja i gitarowe wzmacniacze. Scena nie była wysoka, miała jakieś pół metra. Co czwartek do kluby Riviera Remont schodzili się wieczorem jazzmani i fani improwizowanych nut. Ale nie tylko, bo też ludzie ze starej punkowej załogi, dla których Remont był klubem, w którym w latach 80. przeżyli punkową rewolucję. Trwał jeden z wieczorów 1990 roku. Przełomu epok. Świat rozpękł się nam na pół, z tyłu został PRL, z przodu czekało to, co nadeszło. Do fortepianu usiadł Robert Tyc. Po prostu „Tycu”. Muzyk? Artysta? Performer? Każde z tych słów pasuje i każde jest nieodpowiednie. W fizyce kwantowej człowiek jest zagęszczoną formą energii, któr...